
20-րդ դարի կեսերին Իրանը ղեկավարում էր Մոհամադ Ռեզա Փահլավի շահը։ Նրա օրոք երկիրը գնում էր արագ «արևմտականացման» ճանապարհով։ Շահը ցանկանում էր Իրանը դարձնել աշխարհիկ, ժամանակակից և հզոր տերություն։
Սակայն այս փայլուն մակերեսի տակ կար խորը դժգոհություն։ Շահի ռեժիմը բռնապետական էր, գործում էր դաժան գաղտնի ոստիկանությունը՝ ՍԱՎԱԿ-ը, իսկ հարստությունը կենտրոնացած էր միայն էլիտայի ձեռքում։ Կրոնական զանգվածները զգում էին, որ իրենց ավանդույթները ոտնահարվում են։
Հեղափոխությունը չսկսվեց միայն կրոնականների կողմից։ Դրանում ներգրավված էին ուսանողներ, մարքսիստներ, լիբերալներ և հոգևորականներ։ Բոլորին միավորում էր մեկ նպատակ՝ տապալել շահին։
Հենց այստեղ տեղի ունեցավ մեծագույն շրջադարձը։ Լիբերալ ուժերը հույս ունեին ստեղծել ժողովրդավարական Իրան, սակայն կրոնական թևը արագորեն վերցրեց իշխանությունը՝ հռչակելով Իսլամական Հանրապետություն։
Հեղափոխությունից հետո Իրանը որդեգրեց «Վելայաթ-ե Ֆակիհ» (Իսլամական իրավագետի կառավարում) համակարգը։ Շարիաթի օրենքները դարձան պարտադիր։
Ամենակտրուկ փոփոխությունը կրեցին կանանց իրավունքները։ Եթե հեղափոխությունից առաջ կինն ազատ էր իր հագուստի ընտրության մեջ, ապա 1983-ից հիջաբը դարձավ պարտադիր բոլոր կանանց համար (ներառյալ զբոսաշրջիկների)։
Իրանում պաշտոնապես արգելված են.
Իրանի և ԱՄՆ-ի հարաբերությունները վերջնականապես փլուզվեցին 1979-ի նոյեմբերին, երբ իրանցի ուսանողները գրավեցին ԱՄՆ դեսպանատունը Թեհրանում և 444 օր պատանդ պահեցին դիվանագետներին։
Այդ օրվանից Իրանը գտնվում է ԱՄՆ-ի խիստ պատժամիջոցների տակ։
Չնայած խիստ օրենքներին, իրանական հասարակությունը, հատկապես երիտասարդությունը, չափազանց առաջադեմ է։ 2022 թվականին Մահսա Ամինիի մահը (ում ձերբակալել էր բարոյականության ոստիկանությունը հիջաբը սխալ կրելու համար) առաջացրեց աննախադեպ բողոքի ալիք։
«Կին, Կյանք, Ազատություն» (Zan, Zendegi, Azadi) կարգախոսով հազարավոր կանայք հանրայնորեն այրում էին իրենց գլխաշորերը։ Սա պարզապես հագուստի համար պայքար չէր, այլ տասնամյակների ընթացքում կուտակված սոցիալական և քաղաքական դժգոհության պոռթկում։
Իրանում գոյություն ունի երկու աշխարհ.
Իրանական կինոն, օրինակ, աշխարհում լավագույններից է։ Ասղար Ֆարհադիի նման ռեժիսորները կարողանում են գրաքննության պայմաններում ստեղծել գլուխգործոցներ, որոնք արժանանում են «Օսկարի»։
Չնայած կրոնական տարբերություններին, Իրանն ու Հայաստանը պահպանում են ջերմ հարաբերություններ։ Իրանը աշխարհի այն եզակի երկրներից է, որտեղ հայկական եկեղեցիները (ինչպիսին է Սուրբ Թադեի վանքը) պահպանվում են պետական մակարդակով որպես մշակութային հուշարձան։ Թեհրանի հայ համայնքը կարևոր դեր ունի երկրի կյանքում։
Իրանը մի երկիր է, որը դեռ փնտրում է իր հավասարակշռությունը հզոր ավանդույթների և ժամանակակից աշխարհի միջև։ Խիստ արգելքները, որոնք հաստատվեցին 1979-ի հեղափոխությունից հետո, այսօր բախվում են նոր սերնդի ազատատենչությանը։ Պարսկաստանի պատմությունը մեզ սովորեցնում է, որ ոչ մի արգելք չի կարող ընկճել մի ժողովրդի, որն ունի հազարամյակների մշակութային հիշողություն։